Boek
Nederlands
Een indringend portret dat een zoon geeft van zijn laagopgeleide vader en de erfelijke en maatschappelijke factoren die hem ten gronde hebben gericht.
Titel
Ze hebben mijn vader vermoord
Auteur
Édouard Louis
Vertaler
Reintje Ghoos Jan Pieter Van der Sterre
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Frans
Oorspr. titel
Qui a tué mon père
Uitgever
Amsterdam: De Bezige Bij, 2018
75 p.
ISBN
9789403133300 (hardback)

Besprekingen

Recht in het Franse hart

ROMAN. In zijn derde boek begraaft Edouard Louis zowaar de strijdbijl met zijn vader. Om vervolgens de politici die de arbeidersklasse tot 'armoede' veroordelen aan het kruis te nagelen.

De klassenstrijd laait weer op, de revolutionaire banieren mogen weer van stal, de strijd tegen het kapitalisme moet op het scherpst van de snee worden uitgevochten. Tenminste, die indruk krijg je wanneer je Edouard Louis hoort tekeergaan in zijn nieuwste boek Ze hebben mijn vader vermoord.

Is het een politiek manifest, een aanklacht tegen de Franse staat of toch vooral een virulente korte roman vol pijnlijk schurende herinneringen? Louis, het welbespraakte wonderkind van de Franse literatuur, injecteert zijn proza altijd weer met een ferme sociologische geladenheid. "Ik wil vooral aantonen hoe het geweld van de onderdrukten slechts een echo is van het geweld van de verdrukkers", zo poneerde hij in menig interview.

In zijn ophefmakende debuut Weg met Eddy Bellegueule (2014) blikte Louis zonder pudeur terug op een door vernederingen, alcoholmisbruik en vechtpartijen getekende jeugd in een Noord-Frans arbeidersmilieu, waar zijn homoseksualiteit op weinig respijt kon rek…Lees verder

Schrijven op ramkoers

Pamflet. Na de uppercut van Weg met Eddy Bellegueule publiceert Édouard Louis een vlammende aanklacht die weinig om het lijf heeft.

Opgroeien in een kansarm gezin is een forse handicap, maar Édouard Louis wist er zijn voordeel mee te doen. De Franse auteur schreef zichzelf in 2014 de bestsellerlijsten in met de rauwe coming-of-ageroman Weg met Eddy Bellegueule en werd op zijn eenentwintigste een schrijver van wereldformaat. Sinds die klim op de maatschappelijke ladder gaapt er tussen hem en zijn milieu een gigantische sociale kloof, die hij in zijn jongste boek vruchteloos probeert te dichten. De auteur keert in Ze hebben mijn vader vermoord terug naar het troosteloze Noord-Frankrijk van zijn kindertijd. Het flinterdunne uitgaafje is een soort van hommage aan zijn verwekker. In zijn debuutroman moest de man het nog stevig ontgelden, maar tegenwoordig is de schrijver veel milder gestemd. Louis weet zowaar een paar mooie herinneringen aan zijn vreselijke jeugd uit zijn geheugen op te diepen: die keer dat vader Bellegueule tegenover een leraar hoog opgaf van de intelligentie van zijn zoon, de dag dat hij he…Lees verder

Prachtig monument voor een gevoelige macho

Het grote talent Edouard Louis (1992) uit Noord-Frankrijk kiest zijn scènes zorgvuldig en schrijft gedetailleerd. Wanneer je de Franse originelen van zijn romans en ook van zijn meest recente tekst Ze hebben mijn vader vermoord (Qui a tué mon père), erbij pakt, valt op dat zijn stijl fris is en transparanter dan de Nederlandse vertalingen doen vermoeden.

In Ze hebben mijn vader vermoord laat Louis zien hoe het leven en het lichaam van zijn vader kapot zijn gemaakt door de politiek. Hij stelt vast dat 'politiek' de heersende klasse steunt en beschermt, terwijl mensen in de overheerste klasse vaker eerder doodgaan. Zijn vader 'hoort tot de categorie mensen die volgens de politiek vroegtijdig het loodje legt', aldus de vertaling. Een uitdrukking die zo in de strip Lucky Luke kan. Louis spreekt van een categorie 'à qui la politique réserve une mort précoce'.

En zo zijn er talloze woorden en uitdrukkingen met een andere connotatie dan de meer 'blanco' uitdrukkingen die Louis gebruikt: 'vrinden' voor 'copains', 'om zeep helpen' voor 'tuer', 'grijnzen' voor 'sourir' en het gedateerde 'saffie' voor 'clope'. Ze veroorzaken ruis in deze juist zo schone tekst, die vooral bestaat uit herinneringen van Louis aan zijn vader. Naast de woede-uitbarstingen en wreedheid plaatst Louis roerende momenten waaruit blijkt hoe g…Lees verder

In een kort geschrift dat het midden houdt tussen autobiografie en pamflet geeft de jonge auteur (1992) een indringend portret van zijn vader en de erfelijke en maatschappelijke factoren die hem ten gronde hebben gericht. Het verhaal speelt zich af in het deprimerende grijze en lelijke Noorden van Frankrijk. De erfelijk belaste vader heeft geen enkele schoolopleiding afgemaakt, werkt in een fabriek, is drankzuchtig en gewelddadig. Toch probeert de zoon uiteindelijk begrip voor hem op te brengen, zeker als hij in een polemisch orgelpunt van zijn geschrift de kapitalistische politiek ter verantwoording roept zoals die achtereenvolgens bedreven werd door Sarkozy, Hollande en Macron. Een keihard boek over een vader die geen woorden heeft en een zoon die geen antwoord krijgt.

Over Édouard Louis

CC BY-SA 4.0 - Foto van/door Heike Huslage-Koch

Édouard Louis, Hallencourt, Somme, Frankrijk, (geboren als Eddy Bellegueule; 30 oktober 1992) is een Frans schrijver.

Biografie

Édouard Louis - oorspronkelijke naam Eddy Bellegueule is geboren en opgegroeid in het noorden van Frankrijk, wat tevens de achtergrond is van zijn eerste roman En finir avec Eddy Bellegueule (Weg met Eddy Bellegueule, uitgeverij De Bezige Bij Antwerpen). Louis groeide op in een arme familie: zijn vader, een fabrieksarbeider, was werkloos en zijn moeder had af en toe werk in de ouderenzorg. De familie werd ondersteund door de overheid. De armoede, het racisme en het alcoholisme waarmee Louis tijdens zijn jeugd werd geconfronteerd zouden de voornaamste onderwerpen worden van zijn literaire werk. Intellectueel is hij sterk geïnspireerd door de Franse socioloog Pierre Bourdieu.

Hij was de eerste van zijn familie die naar de universiteit ging en in 2011 werd hij toegelaten op de École Norm…Lees verder op Wikipedia