Boek Nederlands

Het mooiste verhaal over mijn familie

Nelleke Zandwijk (auteur)

Het mooiste verhaal over mijn familie

Nelleke Zandwijk (auteur)
Genre:
In 'Het mooiste verhaal over mijn familie' observeert de hoofdpersoon haar familieleden. Een tweelingzus die aan iedereen vraagt of ze niet doodgaat en welke bril ze moet kiezen, omdat alles in haar leven even belangrijk is. Haar Vlaamse zwager die in het soldatenuniform uit de Tweede Wereldoorlog rondloopt en 's nachts rondspookt omdat hij niet kan slapen. Een moeder die met haar klusjesman naar
Onderwerp
Familie
Titel
Het mooiste verhaal over mijn familie
Auteur
Nelleke Zandwijk
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Em. Querido's Uitgeverij, 2018
206 p.
ISBN
9789021414508 (paperback)

Beschikbaarheid en plaats in de bib

Besprekingen

Smeuïge verhalen van de familiedis

ROMAN. In haar nieuwe roman zoomt Nelleke Zandwijk in op een familie die het woord 'bizar' naar eenzame hoogten stuwt. En toch is de liefde nooit veraf.

'In onze familie hebben we zes componenten', zegt de verteller van Het mooiste verhaal over mijn familie, de vierde roman van Nelleke Zandwijk (1961). 'Zondagsschilders. Ziekten. Geesteszieken. Praatzieken. Paranormalen. Jezus.' Moeder is 'helder voelend', dat is een treetje lager dan helderziend, 'maar toch'. De tweelingzus is hypochonder, haar man kleedt zich graag in een oud legeruniform en de grootste wens van hun zoontje is het bezitten van een grijze hoekbank van Ikea.

Het euvel van de verteller is dat ze scheel kijkt, waardoor ze nogal eens in de problemen komt bij de bakker: 'Ja, wat wilt u nou mevrouw? U bestelt een croissant maar u kijkt naar de baguettes!' Vader is trouwens overgestapt naar een driecomponentenfamilie (incest, geweld, alcohol), 'voor hem een logische stap vooruit'.

Over deze familie kunnen, kortom, behoorlijk wat verhalen verteld worden. Verhalen die dankzij de treffend ironische vertelstem bovendien buitengewoon grappig zijn.

Ieder d…Lees verder

Was sich liebt, das neckt sich

'In onze familie hebben we zes componenten', aldus de verteller van Het mooiste verhaal over mijn familie, de vierde roman van Nelleke Zandwijk (1961). 'Zondagsschilders. Ziekten. Geesteszieken. Praatzieken. Paranormalen. Jezus.' Moeder is 'helder voelend', dat is een treetje lager dan helder ziend, 'maar toch'. De tweelingzus is hypochonder, haar man kleedt zich graag in een oud legeruniform en de grootste wens van hun zoontje is het bezitten van een grijze hoekbank van Ikea.

Het euvel van de verteller is dat ze scheel kijkt, waardoor ze nogal eens in de problemen komt bij de bakker: 'Ja, wat wilt u nou mevrouw? U bestelt een croissant maar u kijkt naar de baguettes!' Vader is trouwens overgestapt naar een driecomponentenfamilie (incest, geweld, alcohol), 'voor hem een logische stap vooruit'.

Over deze familie kunnen, kortom, behoorlijk wat verhalen verteld worden. Verhalen die dankzij de treffend ironische vertelstem buitengewoon grappig zijn bovendien.

Ieder die weleens tijd met zijn familie doorbrengt, zal iets herkennen van de fnuikende dynamiek die Zandwijk zo smeuïg opdient. Een voorbeeld: de verdeling van de kamers in een familievakantiehuis, die ongeschreven regels kent 'waarvoor je een onaards psychologisch inzicht moest hebben'. Al op de trap begint de troebele strijd. Toch valt er geen onvertogen woord. 'Dat is nog wel het beangstigendste ervan. Je weet dat er bloed vloeit, als je geestelijk bloed tenminste mee wilt tellen,…Lees verder

Leven als fietsen in de tramrail

Nelleke Zandwijk vormt nuchter en geestig gebeurtenissen om tot poëzie.

Ergens halverwege 'Het mooiste verhaal over mijn familie', de vierde roman van Nelleke Zandwijk, krijgt 'neef' (het zoontje van de tweelingzus van de vertelster) een vitrinekastje van Ikea voor zijn verjaardag, want neef is dol op Ikea. De ik-figuur voorziet een ramp. Die vitrinekast is namelijk geen vitrinekast maar een medicijnkastje met matglazen deurtjes waar je niet doorheen kunt kijken. En hoewel het kastje op de achterbank 'zelfs als meeneempakket een obstakel' is, blijft gulle geefster 'oma' (de moeder van de vertelster) er 'vierkant' achter staan. "Toen kon ik een tijdje niet anders naar mijn moeder kijken dan als naar een blok geperst mens", schrijft Zandwijk, "wat je ziet op autosloperijen maar nu was het een mensensloperij."

Dat blok mens in combinatie met 'vierkant' en dat pakket in de auto dat een vitrinekast moet worden, is mooi gevonden. De scène doet in het klein wat de roman doet in het groot. Een klein voorval wordt nuchter, geestig en symbolisch om…Lees verder