Boek
Nederlands

Wij totale vlam

Peter Verhelst (auteur)
In Wij totale vlam keren mensen terug van de maan, kussen ze een parkiet en knijpen ze in een naaktkat, reizen ze een glinstering in de lucht achterna, ontmoeten ze het eiland Sandy, of zien ze hoe vogels in een meer duiken en woorden tegen de onderkant van het wateroppervlak schrijven. De woorden wissen zich uit, maar altijd komen er nieuwe tevoorschijn. Ik weet niet of ik zal terugkeren, hoe of
Titel
Wij totale vlam
Auteur
Peter Verhelst 1962-
Taal
Nederlands
Editie
2
Uitgever
Amsterdam: Prometheus, 2014
68 p.
ISBN
9789044625202 (paperback)

Besprekingen

Liefde en verwijdering

Weet jij alOp wie wil je lijken als ze je vinden?Je staat naast een auto op een heuvel en er is geen wonder.Verlies diten verlies ook dat - heeft het een naam als het zich aan je geeft,de armen om je hals, de hielen ervan ...

Weet jij al
Op wie wil je lijken als ze je vinden?
Je staat naast een auto op een heuvel en er is geen wonder.
Verlies dit
en verlies ook dat - heeft het een naam als het zich aan je geeft,
de armen om je hals, de hielen ervan in je rug - wijd open,
dat was het wonder, dat het zich zo graag helemaal verloor.
Je loopt door het hoge gras alsof je een zee in loopt.
Bij het weggaan zul je één keer omkijken
en zijn je ogen lichtgevend.
Je rijdt tussen de berken door
naar waar het glinstert.
Iets zachts in de lucht zingt
dat de tijd nooit meer weer komt.
Wat heb je gezien toen je daar was?
Het is goed. Het zweeft boven het riet
en het is goed
naar de glinstering te kijken.

Peter Verhelst

POEZIE -

Hoe je zo sterk met elkaar verbonden kunt zijn dat je je des te sterker bewust wordt van het dreigende verlies en de vergankelijkheid door het verzengende vuur: daarover gaat de nieuwe, bijzondere bundel van Peter Verhelst.Lees verder

WIJ TOTALE VLAM

WIJ TOTALE VLAM ***** Peter Verhelst , Prometheus, 64 blz., ?15. Het kan een droom zijn geweest - gips wordt over de kamer uitgesmeerd, (in slow motion) heuveltjes, kraters, rivierbeddingen, een voetafdruk aangebracht en daarna omhangen die handen stokken met flarden katoen, dozen op hoge poten, en dan opnieuw kraters ...

WIJ TOTALE VLAM *****

Peter Verhelst , Prometheus, 64 blz., ?15.

Het kan een droom zijn geweest -

gips wordt over de kamer uitgesmeerd, (in slow motion)

heuveltjes, kraters, rivierbeddingen, een voetafdruk aangebracht

en daarna omhangen die handen stokken met flarden katoen,

dozen op hoge poten, en dan opnieuw kraters - en opnieuw emmers vol gips

en je giet een emmer water en een emmer gips over je hoofd uit en

als je ondergespoten en het van je af druipend

hang je ze aan de twee haken die uit je schouderbladen steken

en je beweegt traag als een vaandel en je zet een glazen stolp over je hoofd

je denkt: het is zo godvergeten stil hier. Geen echo's hier.

Waarna ons gipsen pak zich met gas opvult en we van de grond loskomen

en daarna denk je niets meer, zwevend aan een rubberen darm

voor het blauwe scherm

en zo ongelooflijk mooi is dat lampje daar

en

een stem zegt: 'Zwaaien!', en je …Lees verder

Wij totale vlam : Peter Verhelst

Het kan een droom zijn geweest -

gips wordt over de kamer uitgesmeerd, (in slow motion)

heuveltjes, kraters, rivierbeddingen, een voetafdruk aangebracht

en daarna omhangen die handen stokken met flarden katoen,

dozen op hoge poten, en dan opnieuw kraters - en opnieuw emmers vol gips

en je giet een emmer water en een emmer gips over je hoofd uit en

als je ondergespoten en het van je af druipend

hang je ze aan de twee haken die uit je schouderbladen steken

en je beweegt traag als een vaandel en je zet een glazen stolp over je hoofd

je denkt: het is zo godvergeten stil hier. Geen echo's hier.

Waarna ons gipsen pak zich met gas opvult en we van de grond loskomen

en daarna denk je niets meer, zwevend aan een rubberen darm

voor het blauwe scherm

en zo ongelooflijk mooi is dat lampje daar

en

een stem zegt: 'Zwaaien!', en je voelt je zo gelukkig, zo...

'Zeg mijn vrouw en mijn kinderen dat ik van hen ho…Lees verder

'Tegen het vergeten' heet een gedicht uit deze bundel van Verhelst (1962). Daarmee brengt hij een hommage aan Hans Faverey, de dichter bij uitstek van de verstilling van het moment. De poëzie van Verhelst werkt op het scherpst van de snede, met veel witregels, veel suggestie, vervreemding, vragen ook. En altijd aan het eind een mogelijkheid van terugkeer: 'Zolang we niet vergeten, gaat niets verloren', zo begint het gedicht 'Voor het vergeten', en het eindigt met: '- brengen de kleuren waarin het breekt ons misschien naar huis terug'. Verhelst is een ongelooflijk emotionerende dichter, die gebruik maakt van woorden en situaties die bij iedereen meteen gevoelens oproepen: 'Gaan we nog één keer naast elkaar in het gras liggen? Weet je nog?' Ook zijn beelden zijn krachtig: 'De wind blaast je haren als een fakkel achter je hoofd.' De werking van elementaire gegevens – man, water, wind, hand, zon, branding bijvoorbeeld – blijft niet achterwege en daardoor is deze zeker niet gemakkelijke po…Lees verder

Over Peter Verhelst

CC BY-SA 4.0 - Foto van/door Filip Naudts

Peter Roger Arthur Marcel Verhelst (Brugge, 28 januari 1962) is een Vlaams dichter, romancier en theatermaker.

Verhelst debuteerde in 1987 met de dichtbundel "Obsidiaan". Zijn eerste roman, "Vloeibaar harnas" volgde in 1993. Hoewel hij binnen de literatuurwereld bij zijn debuut erkenning kreeg, bleef hij nog geruime tijd leraar Nederlands en Engels in de Brugse hotelschool Ter Groene Poorte. Zijn grote doorbraak kwam in 2000 met zijn roman Tongkat, waarmee hij zowel de Gouden Uil en de Jonge Gouden Uil in België, als de F. Bordewijkprijs in Nederland won. Voor zijn hele oeuvre won hij in 2018 Sybren Poletprijs. Verhelst was de eerste winnaar van deze nieuwe prijs voor experimentele Nederlandstalige schrijvers. De jury prees Peter Verhelst als "een magistrale oeuvrebouwer " en als " de ontwerper van een literair labyrint dat blijft groeien in eenheid en verscheidenheid, waarin je eindeloos kunt dwalen, of een van de vele uitgangen kunt nemen, maar de eindbes…Lees verder op Wikipedia