Livre
Néerlandais
Een indringend portret dat een zoon geeft van zijn laagopgeleide vader en de erfelijke en maatschappelijke factoren die hem ten gronde hebben gericht.
Titre
Ze hebben mijn vader vermoord
Auteur
Édouard Louis
Traducteur
Reintje Ghoos Jan Pieter Van der Sterre
Langue
Néerlandais
Langue originale
Français
Titre original
Qui a tué mon père
Éditeur
Amsterdam: De Bezige Bij, 2018
75 p.
ISBN
9789403133300 (hardback)

Commentaires

Recht in het Franse hart

ROMAN. In zijn derde boek begraaft Edouard Louis zowaar de strijdbijl met zijn vader. Om vervolgens de politici die de arbeidersklasse tot 'armoede' veroordelen aan het kruis te nagelen.

De klassenstrijd laait weer op, de revolutionaire banieren mogen weer van stal, de strijd tegen het kapitalisme moet op het scherpst van de snee worden uitgevochten. Tenminste, die indruk krijg je wanneer je Edouard Louis hoort tekeergaan in zijn nieuwste boek Ze hebben mijn vader vermoord.

Is het een politiek manifest, een aanklacht tegen de Franse staat of toch vooral een virulente korte roman vol pijnlijk schurende herinneringen? Louis, het welbespraakte wonderkind van de Franse literatuur, injecteert zijn proza altijd weer met een ferme sociologische geladenheid. "Ik wil vooral aantonen hoe het geweld van de onderdrukten slechts een echo is van het geweld van de verdrukkers", zo poneerde hij in menig interview.

In zijn ophefmakende debuut Weg met Eddy Bellegueule (2014) blikte Louis zonder pudeur terug op een door vernederingen, alcoholmisbruik en vechtpartijen getekende jeugd in een Noord-Frans arbeidersmilieu, waar zijn homoseksualiteit op weinig respijt kon rek…Lire la suite

Schrijven op ramkoers

Pamflet. Na de uppercut van Weg met Eddy Bellegueule publiceert Édouard Louis een vlammende aanklacht die weinig om het lijf heeft.

Opgroeien in een kansarm gezin is een forse handicap, maar Édouard Louis wist er zijn voordeel mee te doen. De Franse auteur schreef zichzelf in 2014 de bestsellerlijsten in met de rauwe coming-of-ageroman Weg met Eddy Bellegueule en werd op zijn eenentwintigste een schrijver van wereldformaat. Sinds die klim op de maatschappelijke ladder gaapt er tussen hem en zijn milieu een gigantische sociale kloof, die hij in zijn jongste boek vruchteloos probeert te dichten. De auteur keert in Ze hebben mijn vader vermoord terug naar het troosteloze Noord-Frankrijk van zijn kindertijd. Het flinterdunne uitgaafje is een soort van hommage aan zijn verwekker. In zijn debuutroman moest de man het nog stevig ontgelden, maar tegenwoordig is de schrijver veel milder gestemd. Louis weet zowaar een paar mooie herinneringen aan zijn vreselijke jeugd uit zijn geheugen op te diepen: die keer dat vader Bellegueule tegenover een leraar hoog opgaf van de intelligentie van zijn zoon, de dag dat hij he…Lire la suite

Prachtig monument voor een gevoelige macho

Het grote talent Edouard Louis (1992) uit Noord-Frankrijk kiest zijn scènes zorgvuldig en schrijft gedetailleerd. Wanneer je de Franse originelen van zijn romans en ook van zijn meest recente tekst Ze hebben mijn vader vermoord (Qui a tué mon père), erbij pakt, valt op dat zijn stijl fris is en transparanter dan de Nederlandse vertalingen doen vermoeden.

In Ze hebben mijn vader vermoord laat Louis zien hoe het leven en het lichaam van zijn vader kapot zijn gemaakt door de politiek. Hij stelt vast dat 'politiek' de heersende klasse steunt en beschermt, terwijl mensen in de overheerste klasse vaker eerder doodgaan. Zijn vader 'hoort tot de categorie mensen die volgens de politiek vroegtijdig het loodje legt', aldus de vertaling. Een uitdrukking die zo in de strip Lucky Luke kan. Louis spreekt van een categorie 'à qui la politique réserve une mort précoce'.

En zo zijn er talloze woorden en uitdrukkingen met een andere connotatie dan de meer 'blanco' uitdrukkingen die Louis gebruikt: 'vrinden' voor 'copains', 'om zeep helpen' voor 'tuer', 'grijnzen' voor 'sourir' en het gedateerde 'saffie' voor 'clope'. Ze veroorzaken ruis in deze juist zo schone tekst, die vooral bestaat uit herinneringen van Louis aan zijn vader. Naast de woede-uitbarstingen en wreedheid plaatst Louis roerende momenten waaruit blijkt hoe g…Lire la suite

In een kort geschrift dat het midden houdt tussen autobiografie en pamflet geeft de jonge auteur (1992) een indringend portret van zijn vader en de erfelijke en maatschappelijke factoren die hem ten gronde hebben gericht. Het verhaal speelt zich af in het deprimerende grijze en lelijke Noorden van Frankrijk. De erfelijk belaste vader heeft geen enkele schoolopleiding afgemaakt, werkt in een fabriek, is drankzuchtig en gewelddadig. Toch probeert de zoon uiteindelijk begrip voor hem op te brengen, zeker als hij in een polemisch orgelpunt van zijn geschrift de kapitalistische politiek ter verantwoording roept zoals die achtereenvolgens bedreven werd door Sarkozy, Hollande en Macron. Een keihard boek over een vader die geen woorden heeft en een zoon die geen antwoord krijgt.

À propos de Édouard Louis

CC BY-SA 4.0 - Image by Heike Huslage-Koch

Édouard Louis, né Eddy Bellegueule, est un écrivain français né le 30 octobre 1992 à Abbeville.

Biographie

Enfance et études

Édouard Louis, né Eddy Bellegueule, le 30 octobre 1992, grandit à Hallencourt (Somme). Il est scolarisé au collège des Cygnes à Longpré-les-Corps-Saints puis entre, en internat, en classe de seconde au lycée Madeleine-Michelis d'Amiens, où il fait partie de la section théâtre. De 2008 à 2010, il est délégué de l'académie d'Amiens au Conseil national de la vie lycéenne, puis étudie l'histoire à l'université de Picardie, où il est remarqué par Didier Eribon.

En 2011, il est admis à préparer le…En lire plus sur Wikipedia