Livre
Néerlandais

Biecht aan mijn vrouw

In het voorjaar van het roerige jaar 2020 verruilden Pieter Waterdrinker, zijn vrouw en drie poezen hun appartement in Sint-Petersburg voor een tijdelijk onderkomen in de Franse Tarn. Wanneer Waterdrinker in november van dat jaar enkele weken in het Schrijvershuis aan het Spui in Amsterdam verblijft, beleeft de coronapandemie inmiddels zijn hoogtepunt. Op een dag verschijnt de dertigjarige Jeva Ha
Titre
Biecht aan mijn vrouw
Auteur
Pieter Waterdrinker
Langue
Néerlandais
Éditeur
Amsterdam: Nijgh & Van Ditmar, © 2022
285 p.
ISBN
9789038811376 (hardback)

Commentaires

Het beste leven is verzonnen

Pieter Waterdrinker leverde weer een sleutelroman met een hoge dosis zelfspot af. Hij beheerst het genre tot in zijn vingertoppen.

Thomas Leegte is de veelzeggende naam die Pieter Waterdrinker in zijn veertiende roman geeft aan de hoofdredacteur van De Telegraaf, de krant waarvoor Waterdrinker jarenlang als freelance (oorlogs)correspondent voor een schamele vergoeding schreef vanuit Moskou en Sint-Petersburg. 'Waar blijven de clicks?' is de enige vraag die Leegte zich stelt. Het is een van de vele schrijnende en geestige passages in Biecht aan mijn vrouw, een komische en toch heel serieuze zedenschets.

De hoofdpersoon is Waterdrinker zelf, die vanwege de coronacrisis zijn woonplaats Petersburg ontvlucht, met zijn Russische vrouw Julia op het Franse platteland neerstrijkt en daarna voor een paar weken zijn intrek neemt in een schrijversresidentie op het Spui in Amsterdam, boven de beroemde boekhandel Athenaeum. En daar, zonder de sturende zorg van zijn vrouw, slaat de fictie in deze sleutelroman toe op een manier die Waterdrinker tot in zijn vingertoppen beheerst. Plotselinge gebeurtenissen, jeugdherinne…Lire la suite

Ingehaald door het volgende drama ★★☆☆☆

Biecht aan mijn vrouw, een lockdownroman van Pieter Waterdrinker, is niet zo enerverend als de titel doet vermoeden. De literaire bezieling uit zijn andere boeken ontbreekt.

En wéér moest hij zijn huis in Sint-Petersburg verlaten, met niet veel meer dan een koffer, wat boeken en de katten. Rusland achterlatend, niet wetend voor hoe lang. Schrijver en voormalig correspondent Pieter Waterdrinker (1961) en zijn vrouw Julia vertrokken in februari gehaast naar Frankrijk, nadat Poetin zijn waanzinnige plannen had ontvouwd. Het bizarre is: op de kop af twee jaar geleden deden ze precies hetzelfde, toen om de dramatische coronatoestanden in Rusland te ontvluchten.

Waterdrinker verbleef in die tijd ook een paar weken zonder zijn vrouw in de schrijversresidentie van het Letterenfonds, aan het Amsterdamse Spui. Over dat verblijf gaat zijn nieuwe roman Biecht aan mijn vrouw - een titel die doet verheugen op slemp- en braspartijen zoals alleen Waterdrinker die beschrijven kan, en de heerlijk schimmige avonturen waarin zijn hoofdpersonages altijd verzeild raken. Maar hoewel er als vanouds gezopen en gevroten wordt, er een verleidelijke 'tengere …Lire la suite